لقب صدّیق و فاروق، مختص به امیرالمؤمنین علی علیه السّلام است

الف) رسول اکرم صلوات الله علیه و آله و سلّم:

« و هذا هو الصّدّیق الأکبر و فاروقُ هذه الأمّة »

ترجمه: « این (علی) آن صدّیق برتر، و فاروق این امّت است. »


منابع:
1- مجمع الزوائد، ج2، ص102
2- المعجم الکبیر، ج6، ص269
3- الاستیعاب، ج4، ح1744
4- کنزالعمّال، ج11، ص616
5- فیض القدیر، ج4، ص472
6- تاریخ مدینه دمشق، ج42، ص41
7- أسد الغابة، ج5، ص287
8- میزان الإعتدال، ج2، ص3
9- الإصابة، ج7، ص294
10- لسان المیزان، 2، ص414
11- السیرة الحلبیة، ج2، ص94
12- ینابیع المودة، ج1، ص244


 

2




3

2




3

ج) رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم:

« پس از من فتنه ‏ای خواهد بود. وقتی آن فتنه اتفاق افتاد همراه علی بن ابی طالب باشید؛ زیرا او اولین کسی است که فردای قیامت مرا می‏بیند و اولین کسی است که با من مصاحفه می‏کند. او صدّیق اکبر و فاروق این امت است که حق را از باطل جدا می‏سازد. و او سرور مؤمنین است. »

منابع:

1- تاریخ مدینة دمشق ابن عساکر، ج 42، ص 450

2- المناقب خوارزمی، ص 105

3- اسد الغابة ابن اثیر، ج 6، ص 265

4- الاستیعاب ابن عبدالبر، ج 4، ص 307

5- الاصابة، ج 7، ص 294

نمونه تصویری:

نمونه تصویری:

المستدرک علی الصحیحین ج3، ص121، ح4584

1




2




3

ه) عن معاذة بنت عبد الله العدویة سمعت علی بن أبی طالب على منبر البصرة وهو یقول أنا الصدیق الأکبر آمنت قبل ان یؤمن أبو بکر وأسلمت قبل أن یسلم أبو بکر

ترجمه: معاذه دختر عبد الله گوید که از علی بن أبی طالب علیه السلام شنیدم که بر بالای منبر بصره می فرمود : من صدیق اکبر هستم ، ایمان آوردم قبل از آن که ابوبکر ایمان بیاورد ، اسلام آوردم قبل از آن که ابوبکر اسلام بیاورد.


منابع:

1- المعارف ابن قتیبة، ص169

2- تهذیب الکمال، ج 12، ص18 19

3- البدایة والنهایة، ج7، ص370


و) ابورافع می‏گوید: به ربذه آمدم تا با ابوذر وداع کنم. وقتی خواستم که بروم به من و مردمی که همراه من بودند، گفت: به زودی فتنه‏ای خواهد آمد که باید از خدا بترسید و متوجه باشید. شما را سفارش می‏کنم به علی بن ابی طالب‏علیه السلام، از او پیروی کنید؛ زیرا که من از رسول خداصلی الله علیه وآله وسلم شنیدم که خطاب به حضرت علی‏ علیه السلام می‏ فرمود: «وانت الصدیق الاکبر، و انت الفاروق الذی تفرق بین الحق و الباطل...»؛ «تویی صدّیق اکبر و تویی فاروق که حق و باطل را از هم جدا می‏کند...».


منابع:

1- شرح نهج البلاغه، ج 13، ص 228

2- تاریخ مدینة دمشق، ج 42، ص 42


همانطور که دیدید، این روایات در منابع اهل سنت موجود است و غیر قابل انکار.

امّا چرا این دو لقب به اشخاصی دیگر تعلّق یافت و معروف شد؟؟؟